Jan
27

Turmstrabe o un amor sens còs

de Maële Dupont Revue N° 828-829 / 2013

 

alt 

La nuèit qu'ei limpra                                       © Muriel Napoli

 

 

Deman de rotas clarinèlas, dins un jorn que s’esfuma e rejonh una autra emprenta. L’autobus M27. Èri davalada tròp tard, la nuèit èra ja levada e sentissiái la frescura dins lo vent. Febrièr. Un autre camin de solesa, de rotas sens saber, sonque la certesa d’èsser ailà. La nèu rajava, blanca, dins lo negrum d’aquel ivèrn. Èri a Berlin, l’aviái seguit, aquel quicòm al fons del còs que me butava, que me portava endavant. Dins la foscor [1] passejavi, vesiái lo Tiergaten, l’encabestrament dels ralhs e dels tunèls del metrò que s’enfonsan dins las parets trantalhantas. Sabi pas mai se fasiá fred, sabi pas mai, aimèri tant e los borrilhs blancs èran aitant d’esclats de solesa. La vila èra negra, ombratjada, amb un tast de cervesa. Me soveni d’un jovent, de la sabla sul ponde d’un bar a Nollen-Dorfplatz. A nuèit clausa, me sarravi d’un demòni de lutz e d’abséncia. Ai vagat dins las nuèits coma se vaga dins las carrièras de Berlin. Sens retorn, sens despartida e cada esclat de còs èra un sòmi que manjavi dels uèlhs.

Abonnez vous pour lire la suite !

Cliquez ici pour vous abonner et bénéficier de l'intégralité des contenus de la revue
Cliquez ici pour acheter les revues papier

Connexion