Recherche de mots-clés: Total 21 résultats trouvés.
Catégorie: Tintas Classement

gascon

 

A mon, febrèir de 2010

Uelh de can

uelh de grifon

dont me cèrcas dumpuei pausa

canaula1 ton rai

per la zòna industriau

agusa ton espiar de sang

gascon

Poèma premiat au XVIIIau concors internacionau de poesia Nosside.

E’t pensas opressat, lo presoèr deu temps ?

Tu qui vives com pòts, shens gahar lo present,

A tostemps esperar la gaujor deu salut,

A tostemps regretar d’i aver trop credut.

Poèma escriut lo 10 de seteme de 1939, peu qui Miquèu de Camelat avè designat com lo son successor tà tiéner la revista nosta, poèta de capatge, professor qui’s morí tròp lèu en 1958. Qu’ei tirat de « Proses e Pouesies » (Pròsas e poesias), obratge publicat per l’Escòla Gaston Febus, dab ua presentacion de M. Saint-Bézard, en 1976. De segur, quandes a noste e mei enlà non coneishen l’òbra poetica d’Andreu Pic, poèta gascon, mainatge de Gondrin en lo Gèrs.

Pair Sent, Diu deus bons esperits

Per Tu qui jamei dobtè,

M'engatgi a víver de tota mon arma

Aquesta bèra e bona jornada.

gascon

 

*Pendut a Bordèu l’an 1651, en pendilhon a sa potença au ras dau palai de l’Ombrèira.

Queth roge hèi gai,

meilat de jaune, es viu com un vin

rescalorís

hugeja com los virasòus de Nerac

a mieijorn, sus la tavalha estant.

poèma publicat aus Reclams n°11 d’aost 1929

gascon

 

Praubes morts, enterrats com lo blat de semia1,

los vòstes cròfos2 blancs qu’espantan qui’us espia,

jo que’us aimi. Tots longs en aqueth lheit noviau,

que’vs despulhatz a drins de tot vòste propiau3

e que dromitz tostemps, alanguits, grans, supèrbes,

non mei conquistadors, mes conquesits de gèrbas4,

los punhs ubèrts, las mans juntas, los dits crotzats,

tribalhadors valents qui repausan en patz…

 

Perqué dubrir los contravents ?

 Perqué perméter autau au vent

De trebolhar l’òrde establit ?

Aquí-dedens lo chet cremós

Vau melhor que freid imorós

Que te sanglaça e t’enshordís.

gascon

 

I.

La bruma au casterar1 aqueth matiau d’abòr

per l’embòsc claverat a tot doç s’esmiejava

arroentada au bèth miei per l’arrai vira-tòr

qui per heuç e cimalhs puas d’aur puntejava

lengadocian

 

Torni a la mar dins lo cèl sens nivol

e de mon ombra balagi la pèl verda

del país aimat, aimat e que me desaimi,

a cada alada que doni, a cada pols que buti,

a mas amors son dins mas marras e nifli

çò que vai èstre e que serà tot, tot çò

qu’es pas que nèbla e que vendrà desir,

tot çò qu’es orizont e que vendrà acrin1

ò mar inconsolabla e ventorla embaugida

ò ser d’òlga2 banhat e bonància3 calhada…

Jo, non credi pas

Qu’un dia amorteish lo só

Que huma a nueit caduda /au sococ

-v2-